ZBF SOP

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki

Interpelacja (ponowna) nr 8856 w spr. "Instrukcja przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej"

Interpelacja nr 8856 do ministra spraw wewnętrznych w sprawie wpływu kopii dokumentu "Instrukcja przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r. wydawanych przez pracowników IPN podczas szkoleń instruktażowych sędziom Sądu Okręgowego i Sądu Apelacyjnego w Warszawie -  ponowna.

Szanowny Panie Ministrze!

Zwracam się do Pana w kwestii "Instrukcji przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r.

Stan faktyczny: W odpowiedzi na interpelację nr 8856 sekretarz stanu w kierowanym przez Pana resorcie, pan Piotr Stachańczyk, nie odniósł się do żadnego z dwóch pytań, którymi interpelacja ta została podsumowana. Przedmiotowa odpowiedź zawierała jedynie znaną nam wcześniej informację, że Ministerstwo Spraw Wewnętrznych nie posiada oryginału "Instrukcji przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca, który to dokument, w wersji stanowiącej załącznik do decyzji nr 1/90 sekretarza Komisji Kwalifikacyjnej ds. kadr centralnych, prawdopodobnie został sfałszowany, czego potwierdzenia szukaliśmy u źródła, czyli w MSW.

Uszczegółowiając jej treść, podkreślamy, co ustaliliśmy:

- wspomniany, najprawdopodobniej, naszym zdaniem, sfałszowany dokument nie ma oryginału podpisanego przez przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej pana Krzysztofa Kozłowskiego;

- autentyczna "Instrukcja przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r., podpisana przez pana K. Kozłowskiego, została bezzwłocznie wdrożona zarządzeniem ministra spraw wewnętrznych nr 51/90 z dnia 25 czerwca 1990 r.;

- zmiany tej autentycznej instrukcji, do których miało rzekomo dojść w dniu 28 czerwca 1990 r. (a których tekstu nie ma w archiwum MSW), wymagałyby również wprowadzenia ich w życie zarządzeniem ministra spraw wewnętrznych, które nie zostało wydane;

- sekretarz Komisji Kwalifikacyjnej ds. kadr centralnych nie miał uprawnień do wydania decyzji nr 1/90 z dnia 2 lipca 1990 r., a także do dokonywania zmian autentycznej "Instrukcji przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r. ani do ogłoszenia jej samowolnie zredagowanego "tekstu jednolitego";

- sekretarz Komisji Kwalifikacyjnej ds. kadr centralnych był sekretarzem tylko tej jednej komisji, podczas gdy postępowania kwalifikacyjne w pierwszej instancji prowadziły wojewódzkie komisje kwalifikacyjne w liczbie 49 (a w drugiej instancji Centralna Komisja Kwalifikacyjna); sekretarz jednej z 50 pierwszoinstancyjnych komisji kwalifikacyjnych nie miał żadnego władztwa nad pozostałymi komisjami.

W świetle powyższego pan Piotr Stachańczyk powinien wyjaśnić w swojej odpowiedzi na interpelację nr 8856 za zgodność z jakim oryginałem poświadczane były w MSW i w MSWiA kopie niepodpisanego maszynopisu "Instrukcji przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r., stanowiącego bezwartościowy z prawnego punktu widzenia załącznik do wydanej bezprawnie decyzji nr 1/90 z dnia 2 lipca 1990 r. sekretarza Komisji Kwalifikacyjnej ds. kadr centralnych.

Pan P. Stachańczyk powinien to wyjaśnić, tym bardziej że przedmiotowym oryginałem MSW nie dysponuje, a mimo to poświadcza za zgodność z nim wspomniane kopie, których treść różni się przy tym od treści kopii autentycznej wersji powołanej instrukcji (udostępnianych jedynie incydentalnie) tym, że oprócz braku na tych pierwszych skopiowanego podpisu pana Krzysztofa Kozłowskiego występują w nich następujące, pozbawione racji bytu modyfikacje tekstu autentycznego:

- dodanie pkt I.1.h, pkt I.1.i oraz pkt I.1.j;
- zmiany treści pkt I.2.h, pkt I.2. i pkt I.2.m oraz pkt I.2.n;
- zmiana treści zamykającej pkt I.2 - bezpośrednio przed pkt I.3;
- zmiana treści pkt I.3;
- eliminacja treści pkt II i zastąpienie jej treścią pkt III.

Odpowiedź pana P. Stachańczyka zawiera sugestię, że Instytut Pamięci Narodowej korzysta, przy kwalifikacji służby w organach bezpieczeństwa państwa, z ich katalogu określonego w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 24, poz. 145).

Nie jest to prawda, bowiem w przypadkach co najmniej dwóch jednostek organizacyjnych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z okresu PRL, IPN, wystawiając osobom objętym tym aktem prawnym świadectwa służby, wielokrotnie traktował je jako organy bezpieczeństwa państwa nie w oparciu o powołany przepis ustawowy, lecz na podstawie najprawdopodobniej sfałszowanej "Instrukcji przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r. Przypadki te dotyczą Zarządu Polityczno-Wychowawczego oraz Wyższej Szkoły Oficerskiej w Legionowie, które to byłe jednostki organizacyjne MSW, nieobjęte wspomnianym przepisem, zostały wprowadzone do niemającej wartości prawnej wersji instrukcji, stanowiącej przedmiot niniejszej interpelacji (umieszczono je odpowiednio w pkt I.3.i oraz pkt I.3.j).

Faktem jest, że Instytut Pamięci Narodowej traktuje ten dokument, pochodzący z zasobów archiwalnych MSW, jako bardzo miarodajne źródło, wynika nie tylko z przekazania przez IPN tekstu najprawdopodobniej sfałszowanej instrukcji sądom (które z niej korzystają jako z materiału pomocniczego do orzekania w sprawach związanych z ograniczeniem emerytur funkcjonariuszom organów bezpieczeństwa państwa), lecz także z wyjścia naprzeciw, przez wspomniany instytut, treści pkt I.3 tego dokumentu, w przypadkach głośnych niedawnych oskarżeń profesorów Mirosława Wyrzykowskiego (byłego sędziego Trybunału Konstytucyjnego) i Mariana Filara (byłego posła na Sejm RP) o kłamstwa lustracyjne, mające polegać na nieujawnieniu przez nich realizacji, we wzmiankowanej szkole, wykładów z zakresu prawa, której, jak orzekły niezależnie dwa sądy apelacyjne, wyżej wymienieni ujawniać nie musieli, ponieważ Wyższa Szkoła Oficerska MSW w Legionowie nie znalazła się w wykazie organów bezpieczeństwa państwa zawartym w ustawie lustracyjnej z dnia z dnia 18 października 2006 r. (Dz. U. Nr 218, poz. 1592, ze zm.).

O znaczeniu, jakie Instytut Pamięci Narodowej przypisuje rzekomemu "tekstowi jednolitemu" "Instrukcji przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r., świadczy ponadto jego obszerne cytowanie na 21 stronie pracy zbiorowej pracowników IPN zatytułowanej "Aparat bezpieczeństwa w Polsce" kadra kierownicza, tom III, 1975-1990", opublikowanej w 2008 r.

Należy dodać, że zmieniona treść punktu I.2.n, zamieszczona w najprawdopodobniej sfałszowanej "Instrukcji przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r., stała się podstawą bezzasadnego oskarżenia o kłamstwo lustracyjne" przez zastępcę rzecznika interesu publicznego, jeszcze pod rządami poprzedniej ustawy lustracyjnej z dnia 11 kwietnia 1997 r. (t.j. Dz. U. z 1997 r. Nr 42, poz. 428, ze zm.) - byłego nauczyciela prawa zatrudnionego na etacie cywilnym w Instytucie Prawa Wydziału Polityczno-Prawnego Akademii Spraw Wewnętrznych. Odpowiadając w dniu 20 czerwca 2000 r. na pytanie Sądu Apelacyjnego w Warszawie, Sąd Najwyższy podjął w przedmiotowej sprawie (sygn. SN I KZP 15/00) następującą uchwałę: "Akademia Spraw Wewnętrznych nie była instytucją centralną Służby Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 kwietnia o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (t.j. Dz. U. z 1997 r. Nr 42, poz. 428, ze zm.)". W uzasadnieniu wzmiankowanej uchwały SN zacytował zmienioną wersję powołanego punktu najprawdopodobniej sfałszowanej

"Instrukcji przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r., uznającej bezzasadnie wspomniany wydział ASW za jednostkę SB, stwierdzając zarazem, na str. 5 tegoż uzasadnienia, że uczelnia ta "(...) nie jest jednostką Służby Bezpieczeństwa", ponieważ nie została rozwiązana na podstawie art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o UOP (Dz. U. Nr 30, poz. 180, ze zm.), lecz na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 1990 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 373), z powołaniem art. 3 ustawy z dnia 31 marca 1965 r. o wyższym szkolnictwie wojskowym (Dz. U. Nr 14, poz. 102, ze zm.). Trzeba podkreślić, że Wydział Polityczno-Prawny Akademii Spraw Wewnętrznych, który domniemany fałszerz "Instrukcji przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r. samowolnie dodał w jej punkcie I.2.n do zamiejscowego Wydziału Bezpieczeństwa Państwa ASW, nie dysponował w ogóle etatami SB dla funkcjonariuszy tworzących jego kadrę (mieli oni status milicjantów), które występowały jedynie na Wydziale Bezpieczeństwa Państwa utworzonym w 1989 r. na bazie byłej WSO MSW w Legionowie.

Powołana uchwała Sądu Najwyższego, do podjęcia której nie mogłoby dojść bez zarzutu kłamstwa lustracyjnego postawionego bezpodstawnie byłemu wykładowcy ASW w wyniku fałszerstwa "Instrukcji przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r., musiała być tu przytoczona, ponieważ odegrała ona rolę prawotwórczą, stając się, niejako automatycznie, inspiracją dla posłów - twórców aktualnej ustawy lustracyjnej do poszerzenia katalogu organów bezpieczeństwa państwa o całą Akademię

Spraw Wewnętrznych (na co zwrócił uwagę Sąd Okręgowy w Warszawie na str. 3-4 uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie o zgodność z prawdą oświadczenia lustracyjnego prof. Mirosława Wyrzykowskiego, sygn. XVIII K 258/09). Poszerzenie to zaskutkowało po uchwaleniu ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. radykalnym zmniejszeniem emerytur policyjnych wielu byłym funkcjonariuszom MO zatrudnionym na Wydziale Polityczno-Prawnym ASW (także tym, którzy pełnili następnie odpowiedzialne funkcje w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Ministerstwie Spraw Wewnętrznych), mimo że wydział ten prowadził - pod kolektywnym nadzorem ministra spraw wewnętrznych oraz ministra szkolnictwa wyższego, nauki i techniki, w sposób określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 1972 r. w sprawie utworzenia ASW (Dz. U. z 1972 r. Nr 34, poz. 233) - całkowicie jawną działalność naukowo-dydaktyczną, mając uprawnienia do doktoryzowania w zakresie nauk prawnych i starając się o zdobycie uprawnień do nadawania stopni doktora habilitowanego w dziedzinie prawa. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że dopisanie do wspomnianego katalogu Akademii Spraw Wewnętrznych i utrzymanie jej w nim przez Trybunał Konstytucyjny zostało ocenione bardzo krytycznie przez rzecznika praw obywatelskich, który zarzucił posłom na Sejm V kadencji i sędziom TK "(...) brak spójnej myśli konstrukcyjnej", czyniąc to na str. 8 oświadczenia z dnia 16 lipca 2007 r., ogłoszonego w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego wydanym w dniu 9 maja 2007 r. w sprawie K 2/07. Trudno sobie wyobrazić, jak krytycznie RPO oceniłby ten wyrok w zakresie dotyczącym ASW, gdyby wiedział, że praprzyczynę umieszczenia tej uczelni w ustawowym katalogu organów bezpieczeństwa państwa stanowiło fałszerstwo "Instrukcji przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r.

Oczywiste jest, że powinno ono być ścigane z urzędu, lecz ściganie jego sprawcy uległo przedawnieniu z powodu bardzo późnego stwierdzenia przedmiotowego przestępstwa, które zostało ujawnione dopiero w trakcie naszych ustaleń związanych z badaniem stanu faktograficznego stanowiącego bazę dla interpelacji nr 8856. Skutecznie ścigane mogą być natomiast dwa inne czyny, których w MSW i MSWiA dopuszczało się bez konsekwencji od lat.

Pierwszy z nich stanowi domniemane poświadczenie nieprawdy przez funkcjonariusza publicznego (czyn opisany w art. 271 § 1 k.k.), bo czymże innym jest stemplowanie kopii najprawdopodobniej sfałszowanej "Instrukcji przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r. pieczątką o treści "Za zgodność z oryginałem", jeśli oryginału po prostu nie ma.

Drugim ze wspomnianych czynów, o cechach opisanych w art. 270 § 1 k.k., jest natomiast używanie tego najprawdopodobniej sfałszowanego dokumentu jako instrukcji autentycznej. I nie są to bynajmniej głębokie zaszłości, możemy tak twierdzić, gdyż dysponujemy kopiami wersji wzmiankowanej instrukcji, poświadczonymi za zgodność w MSWiA w dniach 28 stycznia 2009 r. oraz 15 czerwca 2011 r., udostępnionymi znanym nam osobom.

Należy ponadto podkreślić, że "Instrukcja przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r. nie stanowiła, od początku jej opracowania, dokumentu samodzielnego, lecz była uzupełnieniem dwóch zarządzeń ministra spraw wewnętrznych: nr 51 z dnia 25 czerwca 1990 r., które wdrożyło ją do obiegu prawnego (wyłącznie na potrzeby weryfikacji funkcjonariuszy) i nr 53 z dnia 2 lipca 1990 r., które uczyniło z niej źródło wiedzy o pionach i stanowiskach zaliczonych do Służby Bezpieczeństwa. Domniemane fałszerstwo przedmiotowej instrukcji i szerokie rozpowszechnienie jej najprawdopodobniej sfałszowanej wersji z sugestią, że jest to wersja autentyczna, stało się zatem, w drugim przypadku, krzywdzące dla wielu osób. Trzeba dodać, że obydwa powołane zarządzenia, utrzymujące w obiegu prawnym autentyczną wersję "Instrukcji przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r., utraciły moc w dniem 30 marca 2001 r. (co zostało ogłoszone w obwieszczeniu prezesa Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r., M.P. z 2001 r. Nr 47, poz. 782); nie spowodowało to, choć powinno, wycofania z tego obiegu wzmiankowanej instrukcji, które z pewnością ograniczyłoby skandaliczne upublicznianie jej wersji najprawdopodobniej sfałszowanej.

Przedstawiwszy Panu Ministrowi powyższy stan rzeczy, zwracamy się do Pana z następującymi pytaniami:

1. Dlaczego przechodzi Pan do porządku nad zasygnalizowanym w interpelacji nr 8856 budzącym wiele wątpliwości wykorzystywaniem najprawdopodobniej sfałszowanej "Instrukcji przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej" z dnia 25 czerwca 1990 r. w kierowanym przez Pana resorcie spraw wewnętrznych ?

2. Kiedy i jakie poczyni Pan kroki zmierzające do zakończenia nieuprawnionego funkcjonowania tego najprawdopodobniej fałszywego dokumentu w obiegu prawnym (za które odpowiedzialność ponosi MSW) i do naprawy szkodliwych tego skutków ?

Z poważaniem
Poseł Artur Dębski
oraz grupa posłów
Warszawa, dnia 10 stycznia 2013 r.


Teraz odpowiedź z MSW - plik jpg 155 kB. datowana na 16 lutego 2013 r.