Sąd Apelacyjny w Warszawie skierował następujące pytanie prawne do rozstrzygnięcia w ramach Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego:

Czy pełnomocnikiem procesowym Dyrektora Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji może być pracownik tego Zakładu, który nie legitymuje się statusem radcy prawnego (art. 87 § 1 i 2 k.p.c.)?

Sprawa posiada sygnaturę akt II UZP 6/11 i będzie rozstrzygana przez skład 7 sędziów.

Redakcja

P.S.
WOKANDA: spraw wyznaczonych w Sądzie Najwyższym Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych Wydział II na dzień 13 października 2011 r. 
sala G, godz. 10:00; , Przewodniczący - Prezes SN Walerian Sanetra, Sędziowie: SSN Teresa Flemming-Kulesza, SSN Halina Kiryło, SSN Zbigniew, Korzeniowski, SSN Jerzy Kwaśniewski, SSN Maciej Pacuda, SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

NOWE - 2011-10-13

Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego
Uchwała składu 7 sędziów z 13.10.2011 r. (sygn. akt II UZP 6/11).

Pracownik Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nie będący radcą prawnym nie może być pełnomocnikiem procesowym Dyrektora tego Zakładu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 87 § 1 i 2 k.p.c.)

Sąd Najwyższy postanowił nadać uchwale moc zasady prawnej.

 

2011-11-26  ... i jeszcze:

Uzasadnienie uchwały II UZP 6/11 przez SN.
SN ograniczył jej stosowanie jedynie do przodu od 13.10.2011 r.
Cytat:

"Biorąc jednakże pod uwagę powszechność tego rodzaju interpretacji w sprawach prowadzonych przez sądy pracy i ubezpieczeń społecznych i dążąc do umocnienia oddziaływania podjętej uchwały oraz ujednolicenia praktyki, a także do uniknięcia komplikacji, które mogłyby nastąpić na skutek stosowania uchwały jako argumentu przy wnoszeniu skarg o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnymi orzeczeniami opartymi na wykładni odmiennej niż w niej zastosowana, Sąd Najwyższy rozważył także zakres jej związania - jako zasady prawnej - w czasie. Podstawę do tych rozważań daje głoszony w literaturze oraz orzecznictwie pogląd, że gdy występowały rozbieżności interpretacyjne w praktyce funkcjonowania prawa - w zachowaniach podmiotów zobowiązanych do przestrzegania norm prawnych oraz w działaniach organów powołanych do ich stosowania - istnieje możliwość ograniczenia wstecznego stosowania ustalonej interpretacji przepisu (por. uchwałę Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 1995 r., W 9/94, OTK 1995 nr 1, poz. 20 i mającą moc zasady prawnej uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07, OSNC 2008 nr 11, poz. 122).
Z tych względów Sąd Najwyższy w składzie powiększonym, podejmując uchwałę jak w sentencji i nadając jej moc zasady prawnej, stwierdza, że dokonana w uchwale wykładnia ma zastosowanie na przyszłość, od dnia jej podjęcia."